دامنههای ردیف¶
دامنه میگوید یک مجوز به کدام ردیفها میرسد. دسترسی، دامنههای ردیف همهی دامنههایی را که هر مدل دارد فهرست میکند، اینکه چطور ساخته شده، و چند مجوز از آن استفاده میکنند:

all- همهی ردیفها - برای همهی مدلها هست.- در کد - یک متد
scope_<code>در queryset مدل، مثل سفارشهای شعبهشان. در کد تغییر داده میشود. - به شکل قانون - بدون کد، در همین صفحه ساخته میشود.
قانونی که دیگر درست درنمیآید علامت میخورد: تا درست نشود به هیچ ردیفی نمیرسد.
ساختن یک قانون¶
ساختن دامنهی قانونی برای، یک مدل، بساز. بعد:

| بخش | چیست |
|---|---|
| کد | اسم دامنه در کد و در فایل ACCESS - هیچوقت all، هیچوقت اسم یک دامنهی کد |
| اسم | چیزی که جدول بسته نشان میدهد |
| ردیفهایی مطابق با | همهی شرطها، یا هر کدام از شرطها |
| یک شرط | یک فیلد، یک عملگر، چیزی که با آن مقایسه میشود، و مقدار |
شرط با یک مقدار مقایسه میشود - pending, approved، که مقدارهای یکی است از
با ویرگول جدا میشوند - یا با چیزی مال شخص: مال شخص با یکی از فیلدهایش، مثل
branch، یا خالی، برای خود شخص.
عملگرها اینها هستند: برابر است با، برابر نیست با، یکی است از، شامل، خالی است، پیش از، پس از، دستکم و حداکثر. افزودن شرط یک سطر اضافه میکند؛ بدون اسکریپت صفحه، هر بار سه سطر پیشنهاد میشود.
موقع ذخیره¶
هر شرط با مدل، همانطور که هست، بررسی میشود، و هر کدام که اشتباه باشد نام برده میشود:
- فیلد باید وجود داشته باشد، حداکثر
RULE_DEPTHرابطه دورتر - سه، مگر تنظیمات چیز دیگری بگویند؛ - عملگر باید به فیلد بخورد، و مقدار چیزی باشد که فیلد میتواند نگه دارد - وقتی فیلد گزینه دارد، یکی از گزینههایش؛
- هیچ شرطی فیلد محافظتشده یا رمز عبور را نمیخواند - فیلتری روی قیمت به دارندهی قانون میگفت قیمت چیست؛
- شرطی که به مدل دیگری میرسد -
customer__email- آن مدل را میخواند، پس کسی که آن را مینویسد باید اجازهی دیدن همهی آن را داشته باشد.
بعد از ذخیره، قانون کنار هر مجوز مدلش پیشنهاد میشود، در جدول بسته و در صفحهی یک شخص.
آنچه رد میشود¶
- تغییر ردیفهای قانونی که مجوزهای خودتان در آن است - دسترسی خودتان را وسیعتر میکرد؛ تغییر اسم آن تغییری نیست؛
- تغییر ردیفهای یک قانون بدون داشتن همهی مجوزهایی که در آن داده شده، روی همهی ردیفها؛
- حذف قانونی که هنوز در مجوزی انتخاب شده - اول مجوزهایش را جابهجا کنید.