پرش به محتویات

جایگزین‌ها

چند کتابخانه بخشی از این کار را می‌کنند. هیچ‌کدام، تا زمان نوشتن این صفحه، همه‌اش را نمی‌کند - هر دو نوع صفحه در یک قالب، تعداد صفحه‌ای که کلاینت زیر سقف انتخاب می‌کند، همه‌ی خطاها به شکل پاسخ موفق، و اسکیمایی که قالب را بگوید.

کتابخانه چه می‌کند چه فرقی دارد
drf-standardized-errors فقط خطاها، به شکل {type, errors: [...]}؛ یکپارچگی OpenAPI جاافتاده خطاهایش شکلی متفاوت از پاسخ‌های موفق دارند، که دست نمی‌زند
drf-exceptions-hog فقط خطاها، {type, code, detail, attr} فقط خطاها؛ دیگر نگهداری نمی‌شود
drf-simple-api-errors فقط خطاها، بر پایه‌ی RFC 7807 فقط خطاها
drf-standardized-response پاسخ‌های موفق، با یک renderer؛ پشتیبانی از drf-spectacular renderer باید حدس بزند چه چیزی از قبل در قالب است؛ صفحه‌ها به‌طور پیش‌فرض در قالب نیستند؛ بدون خطا
dj-response-formatter پاسخ موفق و خطا، با یک renderer صفحه را از روی کلیدها تشخیص می‌دهد، پس فیلدی به اسم count صفحه حساب می‌شود؛ بدون cursor؛ بدون اسکیما
api-response-shaper پاسخ موفق و خطا، با یک middleware JSON رندرشده را دوباره باز می‌کند؛ بدون cursor؛ بدون اسکیما
api-response-toolkit تابع‌های کمکی و یک handler بدون cursor؛ بدون اسکیما

چرا mixin، و نه renderer یا middleware

renderer بعد از view اجرا می‌شود، روی داده‌ای که خودش نساخته، پس باید حدس بزند که داده از قبل قالب است یا نه، و اسکیما هرگز نمی‌فهمد که چیزی در قالب گذاشته می‌شود. middleware حتی دیرتر است، و بایت‌های رندرشده را دوباره می‌خواند. mixin در finalize_response در قالب می‌گذارد، جایی که view شناخته شده است: اکشنش، پیامش، اینکه بیرون مانده یا نه - و اسکیما همان سؤال را از همان view می‌پرسد.

و جواب خود drf-spectacular

پرسش‌های متداول drf-spectacular به «پاسخ‌هایم را چطور در قالب بگذارم؟» با یک تابع کمکی جواب می‌دهد که هر پروژه خودش می‌نویسد و روی هر عملیات اعمال می‌کند. drf-parcel همان تابع است، یک بار نوشته شده - برای هر view، هر صفحه و هر خطا.